Vijesti iz Bijelog Polja

O ISMETU HADŽIĆU, NJEGOVOJ UMJETNOSTI I JOŠ PONEČEMU POVODOM SAMOSTALNE IZLOŽBE U BIJELOM POLJU: SAŽIMANJE SA PLANINOM

Ismet Hadžić, umjetnik iz Rožaja, uspio je olovkom i kičicom da ukroti planinu. Da oživi platno. Nadrealno da učini realnim, a realno nadrealnim. Ismet Hadžić umjetnik je čijim se djelima vjeruje. Slikarska energija ovom umjetniku svakodnevno ulazi kroz prozore, obasjava mu kuću, a on pušta da uđe u njega ta neopisiva energija, koja silazi direktno sa planine samo da bi zagrlila njegov atelje.

Onda se sve to pretvori u umjetnost, koju sada istoričari umjetnosti i likovni kritičari definišu kao neprolaznu, kao vanvremensku – ismetovsku umjetnost.

Ta umjetnost, ta ismetovska umjetnost, nekada je donosila portrete. Lica ljudi, njihovi izrazi i bore, osmijesi i pogledi svjedočanstvo su vremena, načina života, karaktera, surovosti planine i odjeka vremena. Svjedoče o imanju i nemanju. O ratovima, bunama, progonima i gladnim godinama, a život podno Hajle vjerovatno je podstakao ovog umjetnika da se u jednom slikarskom ciklusu posveti motivima životinjskog carstva.

Iz zavičaja

Ćamil Sijarić bi rekao da je „pisac bez zavičaja, pisac bez osnove“. Isto važi i za slikare, jer u životu jednog čovjeka najupečatljivije slike ostaju iz zavičaja. To potvrđuju i motivi iz rožajskog kraja Ismeta Hadžića. Ciklus „Moj grad“ donosi ambijent u kojem kuća nije samo kuća, već dom. U kojem vrata nijesu samo vrata, već ulazak u život. U kojem prozori nijesu samo prozori, već pogled u daljinu…

Ismet Hadžić je umjetnik koji u radu koristi razne slikarske tehnike. Međutim, bilo o kojoj tehnici da se radi tu su snažne impresije, doživljaj potpun, kao kod slika „Rožajska kolekcija“, „Seobe“, „Apolo“, ili „Strnjište“, „Pojilo“, „Sjenka“, „Hajla“. Sve te slike, i mnoge druge, bilo u kojoj tehnici da su rađene, simbolizuju rađanje, život i umiranje. Bitisanje u teškim uslovima podno planine, izloženost sniježnim lavinama, hladnim vjetrovima i vučjim prtinama. Ali i idilu, bezbrižnost i sažimanje sa planinom.

Takođe, tu su slike ljudi koji odlaze, sa rukama na leđima, sa kišobranima, sa štapovima… Zapravo to govori o odlascima sa ovih prostora, u svim epohama, vremenima i vladavinama. Sa ovih prostora se odlazilo zbog ratova, zbog krvne osvete, zbog potrage za boljim životom – trbuhom za kruhom.

Slike Ismeta Hadžića prepoznatljive su po dinamici kratkih poteza, slojevito nanesenoj boji i izrazitoj zasićenosti tonaliteta. Ulje i akril za njega nijesu samo tehnička sredstva, nego način da materijalizuje atmosferu pejzaža. Hadžić često komponuje pejzaž horizontalnim ritmom, stvarajući utisak postepenog širenja prostora i njegove unutrašnje tišine. Vertikalna uzdizanja linija, prelamanja svjetlosti i naglašeni koloristički kontrasti daju radovima gotovo metafizičku dimenziju — kao da prostor na platnu postoji paralelno s realnošću, ali u umirenijem, pročišćenijem obliku.

Sopstveni put

U okviru istorije crnogorskog slikarstva, Hadžić pripada onoj liniji stvaralaca koji su uspjeli izgraditi prepoznatljiv izraz polazeći od autentičnog iskustva domaćeg pejzaža. On ne napušta osnovne principe figuracije, ali ih nadograđuje savremenom teksturom, zbijenim nanosima boje, promišljenom kompozicijom i intenzivnom kolorističkom energijom. Kod njega nema naglih otklona, ali postoji uporna, tiha potreba da se produbi ono što već jeste njegovo – da se istraži svijet koji ga okružuje i da se iznova izgradi njegov unutrašnji odraz.

U njegovom slikarstvu vidi se sklad između ličnog senzibiliteta, iskustva prirode i likovnog znanja oblikovanog dugotrajnim stvaralačkim radom. Njegove slike svjedoče o umjetniku koji je pronašao sopstveni put i koji se nikada ne udaljava od izvora inspiracije – već mu se vraća sa sve dubljim razumijevanjem.

Dakle, Hadžićevo stvaralaštvo može se posmatrati kao intimna mitologija – mitologija pejzaža, prirode i tišine. U njegovim radovima osjećaju se tragovi vremena, ali i jedna trajnost koja ostaje nepromijenjena, bez obzira na sve promjene svijeta oko nas. To jedinstvo lirike, pejzaža i likovne promišljenosti daje njegovoj umjetnosti posebnu snagu i čini je i univerzalnom i duboko ličnom.

Izvor: Pobjeda