ĆAMIL ĆAKO DIZDAREVIĆ, ZANATLIJA, ANTIKVAR I SPORTISTA – JUNAK IZ BIJELOG POLJA

U akciji “Večernjih novosti” – „Najplemenitiji podvig godine”, 1975. Ćako je proglašen junakom, jer je godinu ranije 22. oktobra

1974. u fabrici “Vunko” spasao oko 100 svojih kolega.

Penzioner iz Bijelog Polja Ćamil – Ćako Dizdarević, VKV metalac, zavarivač u nekadašnjem „Vunarskom kombinatu”, čitav svoj radni vijek posvetio je poslu. Kaže da mu je uža specijalnost gasno zavarivanje, a pored toga do savršenstva je „ispekao” zanate za metalostrugara, metaloglodača i mašinbravara.

Ćako u prizemlju svoje kuće u Tršovoj ulici u centru Bijelog Polja ima mašinbravarsku radionicu i kako ističe još se ne odvikava od stečenog zanata, po kojem je postao poznat ne samo u svojoj sredini, već i šire. Dok je radio u „Vunarskom kombinatu” Ćako je važio za najboljeg radnika. Dobitnik je više nagrada na raznim takmičenjima širom bivše Jugoslavije.

Na takmičenju gasnih zavarivača u Ljubljani 1980. osvojio je prvo mjesto, kao i na takmičenju metalaca Crne Gore 1982. godine. Kao najbolji gasni zavarivač u zemlji od Sindikata je dobio na poklon zlatnik 1980. a samo godinu kasnije i najveće opštinsko priznanje Trećejanuarsku nagradu. U akciji “Večernjih novosti” – „Najplemenitiji podvig godine“, 1975. proglašen je junakom, jer je godinu ranije – 22. oktobra 1974. u fabrici “Vunko” spasao oko 100 svojih kolega.

-Dok sam aparatom sjekao metalnu ploču, puklo je crijevo kroz koje dolazi gas od acetilena. Iscureli gas u tom trenutku nije bilo moguće kontroli sati, jer je plamen zahvatio i crijeva svih 13 boca napunjenih acetilenom i kiseonikom. Katastrofa je bila skoro neizbježna. Uz punu prisebnost, uspio sam da previjem crijevo iz kojeg je curio zapaljeni gas. Plamen mi je već bio zahvatio odjeću i ispunio veći dio radionice. Mogao sam da pobjegnem, da se spasim, ali šta bi se desilo sa stotinak mojih kolega koji su radili

Ono što posebno zavređuje pažnju, a što vlasnik sa ponosom ističe je na zidu okačeno uramljeno majstorsko pismo-Esnafske uprave iz Pljevalja, kao dokaz da je njegov otac Uzeir 1928. godine priznat za majstora u obućarskom zanatu u susjednom pogonu. Sekunde su odlučivale. Kao kroz maglu, na vratima sam ugledao siluetu kolege Džafera Mušovića i uspio da mu doviknem da zatvori ventil na zapaljenoj boci. U tom incidentu zadobio sam opekotine trećeg stepena, priča Ćako.

Njegovi sugrađani tvrde da nema tog dijela za automobil ili mašinu koji on ne umije napraviti.

Prije gotovo četiri decenije, u krugu hotela „Bijela rada”, konstruisao je i od metala na pravio stilizovanu figuru labuda, visoku metar. Ta figura, dok je hotel bio u punoj funkciji, privlačila je pažnju posjetilaca. Kako je i strastveni antikvar, odnosno sakupljač starina, pa je njegov dom ukrašen brojnim antikvitetima i umjetničkim slikama na kojima je predstavljeno staro Akovo, sadašnje Bijelo Polje. Na samom ulazu mogu se zapaziti dva ogledala sa drvenim okvirima, stara preko 160 godina, a počasno mjesto u jednoj od soba tog „starinara” zauzima limena natkasna stara više od 200 godina sa pejzažom iz vremena austrougarske vladavine. Tu je

i mesingana mangala za stavljanje žara, koja služi za zagrijavanje prostorija, takođe stara više od dva vijeka. Na zidu se nalazi osam okačenih satova sa tegovima i klatnima iz Italije, Švajcarske, Francuske i Njemačke, stari između 150 i 200 godina i svi rade. Pažnju privlači drveni stoni sat, isto toliko star, koji zvoni na svakih 15-tak minuta. Posebno mjesto u bogatoj Ćakovoj riznici starina zauzima samovar od mesinga za čaj iz doba carske Rusije, bakarni ibrik za vodu iz doba Turske, kao i bakarne džezve i mlinovi za kafu stari više od dva vijeka. Ono što posebno zavređuje pažnju, a što vlasnik sa ponosom ističe je na zidu okačeno uramljeno majstorsko pismo-Esnafske uprave iz Pljevalja, kao dokaz da je njegov otac Uzeir 1928. godine priznat za majstora u obućarskom zanatu. Pored svega što smo istakli, treba napomenuti i to da je Ćamil Ćako Dizdarević igrao fudbal za „Tekstilac”, a bavio se i atletikom.

Izvor: Bjelopoljske novine

Novinar: Beća Čoković