BOKSERSKI PUT BJELOPOLJCA MUGOŠE KOVAČEVIĆA: NAKON KARIJERE U INOSTRANSTVU VRATIO SE DA OBNOVI BOKS U RODNOM GRADU

BOKSERSKI PUT BJELOPOLJCA MUGOŠE KOVAČEVIĆA: NAKON KARIJERE U INOSTRANSTVU VRATIO SE DA OBNOVI BOKS U RODNOM GRADU

Krajem sedamdesetih i početkom osamdesetih godina prošlog vijeka, dok je boks bio na vrhuncu popularnosti, jedan dječak iz Bijelog Polja ušao je prvi put u boksersku salu – i iz nje nikada nije istinski izašao. Mugoša Kovačević tada je započeo put koji će trajati više od četiri decenije, ispunjen borbama, treninzima, titulama, odricanjima i, iznad svega, ljubavlju prema plemenitoj vještini.

Prvi treninzi bili su daleko od današnjih standarda. U sali punoj mladih momaka željnih dokazivanja, treniralo se tri puta nedjeljno, s minimalnom opremom i maksimalnom konkurencijom.

“Moj prvi ulazak u boksersku salu ostavio je vrlo snažan utisak. Sala prepuna mladih dječaka željnih za dokazivanjem, treniralo se tri puta nedeljno sa vrlo malo opreme za trening, a konkurencija veoma velika, u svakoj kategoriji je bilo minimum po četiri takmičara”, navodi Kovačević za portal “Vijesti iz Bijelog Polja”.

Taj “surov”, ali iskren početak oblikovao je Kovačevićev bokserski mentalitet. U njemu su ostali duboko urezani savjeti njegovih trenera – Stojana Njanja Ivezića, Obrada Dulovića i Milana Smolovića – čije metode i danas koristi u sopstvenom trenerskom radu.

Godina 1980. bila je prelomna. Na pojedinačnom prvenstvu Crne Gore Kovačević je postao prvak u teškoj konkurenciji, a potom kao reprezentativac Crne Gore osvojio i srebrnu medalju na prvenstvu Jugoslavije u Gnjilanu.

“Godine 1980. održano je pojedinačno prvenstvo Crne Gore đe sam postao prvak u vrlo jakoj konkurenciji. Kao reprezentativac Crne Gore iste godine u maju mjesecu održano je I prvenstvo Jugoslavije u Gnjilanu, đe sam u još jačoj konkurenciji osvojio srebrnu medalju. Napomenuo bih da je u mojoj kategoriji boksovao Redžep Redžepovski, koji je na ovom prvenstvu bio treći, da bi četiri godine kasnije 1984. na Olimpijskim igrama u Los Anđelesu osvojio srebrnu medalju”, navodi Kovačević.

Nakon zatvaranja bjelopoljskog bokserskog kluba te iste godine, Kovačević je nastavio karijeru u Beogradu, Rijeci, Njemačkoj i Italiji. Iako su putevi vodili daleko od kuće, znanje koje je sticao u inostranstvu sakupljao je s jednom mišlju – da se jednog dana vrati i prenese sve što je naučio novim generacijama.

Povratak u Bijelo Polje 2006. godine bio je prvi korak ka ostvarenju tog sna. Najprije je radio s djecom po teretanama, a kada je osjetio da među mladima postoji interesovanje za boks, odlučio je da 2008. godine osnuje Bokserski klub Bijelo Polje. Vizija mu je bila jasna – da boks u ovom gradu nikada više ne prestane da se trenira. Danas, sa zadovoljstvom ističe da u Bijelom Polju djeluju tri bokserska kluba, da sve više djece, uključujući i djevojčice, trenira ovaj sport, a da klub ima reprezentativce i šampione koji dostojno predstavljaju Crnu Goru.

Kao trener, Kovačević ističe važnost prepoznavanja potencijala kod mladih – kako dobrih, tako i loših strana. Razvoj boksera zahtijeva sveobuhvatan pristup: fizičku spremu, tehniku, taktiku, mentalnu stabilnost, ali i usmjeravanje njihove energije u pravom smjeru.

“Djeca koja se odluče za boks su u većini slučajeva nestašna i hrabra. Naš zadatak je da tu njihovu energiju kanališemo kroz pravila sporta i takmičenje”, kaže sugrađanin.

Pod njegovim vođstvom, klub je ostvario zapažene rezultate. Evropske medalje, reprezentativni status svih njegovih boksera, i ponosni trenutak osvajanja titule šampiona Evrope od strane Mirka Šarčevića – sve su to postignuća na koja Kovačević posebno ukazuje.

“Najveći uspjesi su Evropske medalje koje su osvojili moji bokseri. Svi moji bokseri su boksovali za reprezentaciju Crne Gore, što se malo koji klub može pohvaliti. Najviše sam ponosan na šampiona Evrope Mirka Šarčevića”, ističe Kovačević.

Ipak, svakodnevni izazovi nisu mali. Uslovi u klubu su zadovoljavajući, ali finansije predstavljaju ozbiljan problem.

“Uslovi u našem klubu su prilično dobri, imamo dobru opremu. Mislim da bi trebalo napraviti saunu koja koristi za oporavak takmičara posle napornih treninga. Finansije su nam veliki problem, imamo vrlo mali budžet sa kojim raspolažemo. Nije dovoljan da isprati naše takmičare koji trebaju da se spremaju za međunarodna takmičenja”objašnjava on.

Posebno ističe važnost saradnje sa lokalnim institucijama, savezima i medijima. Uloga trenera vidi kao ključnu kariku u sportskom lancu, naglašavajući da bez kvalitetnog trenera nema ni sportiste, ni rezultata, ni sistema.

Danas, kada pogleda unazad, razlike između njegovih početaka i savremenog boksa su ogromne – od uslova za rad, opreme, do načina priprema i korišćenja sportskih nauka i psihologije. Ipak, osnovne vrijednosti ostaju iste: iskrenost, poštenje, radne navike, disciplina. Boks ne nudi samo fizičku snagu, već i mentalnu čvrstinu, mogućnosti za lični razvoj, društvenu afirmaciju, pa i materijalnu sigurnost kroz nacionalna priznanja.

Poruka mladima koji razmišljaju o bavljenju boksom je jasna: “Sport oblikuje karakter. A oni koji se odluče za boks postaće bolji ljudi. Ojačaće fizički i psihički, naučiće da poštuju sebe i druge, i kroz fer borbu, pronaći svoje mjesto u životu.”

Sljedeći veliki cilj – Olimpijske igre u Los Anđelesu 2028. godine.

*Sponzor teksta Bravera City park