I U FRANKFURTU DRES CRNE GORE SAN I INSPIRACIJA: FUDBALSKI PUT ERMINA CRNOVRŠANINA

I U FRANKFURTU DRES CRNE GORE SAN I INSPIRACIJA: FUDBALSKI PUT ERMINA CRNOVRŠANINA

Rođen u Frankfurtu, ali srcem vezan za Crnu Goru, to je Ermin Crnovršanin, mladi fudbaler koji svojim talentom strpljivo gradi svoj fudbalski put. Iako odrastao daleko, pripadnost Crnoj Gori je neupitna.

Ljubav prema zemlji nije samo stvar porodičnog porijekla – već i dio sna, kojeg je Ermin djelimično ostvario, debitujući za Crnu Goru u pionirskoj selekciji.

„Prvi put sam počeo da igram fudbal sa šest godina, a u tome me je podržavala cijela familija“, počinje svoju priču on za rubriku Vijesti iz Bijelog Polja. Fudbal nije bio samo hobi – postao je svakodnevica, disciplina i radost koja ga vodi naprijed.

Posebno mjesto u njegovom uspjehu pripada porodici. „Pomaže mi čitava porodica, a posebno otac, jer zbog fudbala znamo preći po nekoliko stotina kilometara nedjeljno – od treninga do utakmica. Puno mi znači, jer da nije porodice, ja ne bih mogao sve postići“, govori sa respektom Crnovršanin, koji u Njemačkoj trenutno igra za ekipu Konigštajna.

Kada govori o utakmicama koje su mu najviše značile, bez razmišljanja izdvaja jednu. „Najdraža utakmica mi je bila protiv Gruzije u Tbilisiju, za reprezentaciju. Taj osjećaj će mi ostati do kraja života. Samo intoniranje naše himne… To mi je bio san – da zaigram za Crnu Goru. Nadam se da ću i u budućnosti nositi taj grb ponosno na mojim prsima”, ističe Ermin, koji pokriva ofanzivne pozicije u napadu, posebno pozicije polušpica, ali i klasičnog napadača.

A taj san je počeo da se ostvaruje upravo u trenutku kada je stigao poziv za reprezentaciju: “Kada sam dobio poziv, ja sam mislio da sanjam i da se to nekom drugom dešava. Ali samo okupljanje u Podgorici… Vidio sam da ne sanjam, nego da je to java i da se to meni dešava. Jednom riječju – bio sam srećan”.

Treba naglasiti da je Crnovršanin imao poziv da nastupa za još jednu reprezentaciju, ali čim je stigao poziv Crne Gore, dileme nije bilo.

A kada su u pitanju fudbalski uzori mladom igraču, nije bilo puno razmišljanja – uzori su mu oni koji su dokazali da se velikim trudom dolazi do velikih rezultata: “Moji fudbalski uzori su definitvno Kristijano Ronaldo i Stevan Jovetić”.

Za Ermina fudbal nije samo zadatak na terenu – to je vrsta emocije, pa je sam po sebi motivisan: “Fudbal je moja inspiracija još od malena i tu nema neka posebna taktika za motivaciju – to je ljubav koja me pokreće prema fudbalu”.

Dakle, iako je rođen i živi u Njemačkoj, Crna Gora i Bijelo Polje zauzimaju posebno mjesto u njegovom srcu.

“Imam posebne emocije za Bijelo Polje jer je to rodni grad mojih roditelja i svake godine provodim oko dva mjeseca u Bijelom Polju. Imam dosta familije i drugova sa kojima sam i dalje u kontaktu. Onda, poziv u reprezentaciju je osjećaj velikih emocija za Bijelo Polje i Crnu Goru. U fudbalu se nikada ne zna, ali bih volio da se oprobam u domaćim okvirima jednog dana”, naglašava 17-godišnjak na kraju intervjua.

Ova priča nije samo o fudbalu – to je priča o pripadnosti, snazi volje. Rođen u Frankfurtu, a odan Crnoj Gori, on ne nosi samo dres – on nosi poruku da su granice imaginarne kada san pripada srcu.

*Sponzor teksta Bravera City Park