KADA MUZIKA POSTANE PORODIČNA PRIČA: MUZIČKI PUT FRANJA I EMILA FRANCE

Muzika u porodici Franca nije samo interesovanje, već način života koji se prenosi s generacije na generaciju. Mladi muzičar Emil Franca i njegov otac Nermin – Franjo govore o počecima i zajedničkom muzičkom putu.

„Od samog rođenja me prati muzika, tako da je to uvijek bilo prisutno kod mene, muzikom sam se počeo baviti još u osnovnoj školi, misleći na vježbanje i otkrivanja dubljih stvari što se tiče muzike, najveći motiv je bio moj tata koji se bavi muzikom od malih nogu“, navodi Emil za VBP portal.

Odrastanje u muzičkom okruženju, kaže, bilo je prirodno i nenametljivo.

„Pa sama muzička energija u kući bila je navika kao i motivacija za pronalaženje mene u tom svijetu, pritisak nije bio prisutan jer sam i u svojoj podsvijesti imao ideju o mom muzičkom interesovanju“, dodaje mladi muzičar.

Govoreći o svom muzičkom razvoju, Emil navodi da je prošao kroz različite faze.

„Sve je krenulo od rep muzike, pa onda pokušaj pravljenja svoje muzike, pa sam se fokusirao na sviranje klavijature i vježbanja raznih muzičkih žanrova“, navodi on.

Na pitanje šta mu muzika danas znači, odgovara kratko i iskreno “Muzika mi je sve”.
Posebno ističe značaj podrške kolega.

„Podrška od starijih kolega je uvijek bila prisutna i radovao sam se svakom susretu sa njima, jer bih od svakog naučio po nešto novo“, kazao je Emil.

Franjo Franc prisjeća se svojih muzičkih početaka i vremena kada je muzika imala drugačije mjesto u društvu.

„Još kao dijete pokazivao sam interesovanje za muziku. U osnovnoj školi sam počeo da sviram gitaru i pjevam. Osamdesetih godina je bila jako kvalitetna muzika, rok i pop, bilo je jako puno kvalitetnih izvođača, čuvena Sarajevska scena. Tu sam vidio sebe, što i dan danas imam na repertoaru“, navodi Franjo Franca za naš portal.

Put ga je, kako kaže, prirodno vodio ka profesionalnom bavljenju muzikom.

„Kada sam završio srednju školu već sam naučio i klavijature da sviram da bi poslije srednje škole već počeo da se bavim, odnosno zarađujem od muzike. Nekako je sve išlo spontano, mada nije mi bio cilj da živim od muzike, ali je tako izgleda trebalo da bude“, kazao je sugrađanin.

Govoreći o Emilu, Franjo ističe da nikada nije bilo nametanja.

„Emil je imao totalno slobodu izbora. Mada odrastajući uz mene u kući gdje se često pjevalo i sviralo, on je tek nekako počeo da se interesuje i uči nakon osnovne škole“, kaže Franca.

Talenat je, kaže, primijetio još u ranom djetinjstvu.

„Primijetio sam da ima talenat još kad je mali bio. Pokazivao je ritmiku kroz igru, ali ga nikad nisam forsirao da uči. Jednostavno sam prepustio, kad je izrazio želju da uči, da budem tu da pomognem. Kada je počeo da uči da svira klavijature tada sam mu rekao neka slijedi svoj ukus muzički i neka svira ono što on voli“, ističe Franjo.
Upoređujući nekadašnja i današnja vremena, Franjo smatra da se odnos prema muzici promijenio.

„Pa danas je lakše doći do publike, ali nekako i lakše ostati bez nje. Druga su totalno vremena, nekako se muzika više cijenila, nekako više slušala. Danas je sve nešto brzo, čak i pjesme se totalno drugačije prave“, navodi on.
Na kraju, osvrće se na bogatu muzičku karijeru i nastupe na koje je najponosniji.

„Što se tiče muzike i nastupa, najponosniji sam što sam imao priliku svuda da sviram. Nekad od vašara, ispraćaja u vojsku, kasnije hotelskih bašti po crnogorskom primoriju, sa našom zvijezdom Šakom Polumentom širom Balkana i Evrope, gdje god ima našeg naroda, pa sada zadnjih godina svadbi, rođendana i ostalih privatnih zabava“, zaključuje sugrađanin.

*Sponzor teksta Bravera City Park